Dodatek do bohaterów :)

  Desmond Brown - ma 17 lat i jest bardzo tajemniczy.Oprócz Arona nikt nic o nim nie wie.



Aron Blakers- ma tyle samo lat co Desmond.Jest jego przyjacielem.Razem z nim skrywają w sobie pewną tajemniczość której w szkole dziewczyny nie umieją zrozumieć.




Alexis Franicn-czasami przychodzi po chłopaków do szkoły.Ma z nimi dziwne sprawy do załatwienia.Szczerze nienawidzi  Keiry.

Rozdział 1

Nie ma to jak nowy rok szkolny ,a dopiero kilka tygodni temu się skończył.Moim zdaniem wakacje powinny trwać dłużej.Otarłam swoje zaspane oczy i podeszłam do okna.Rozsunęłam zasłony przez które wpadły poranne promyki słońca rozświetlając mój pokój.Postanowiłam pójść do łazienki by trochę się odświeżyć.Ubrałam się i zeszłam na dół.Jak zawsze nie było tam nikogo.Moi rodzice wiecznie gdzieś wyjeżdżali a mnie zostawiali samą.Szczerze mówiąc nie przeszkadzało mi to.Miałam przecież Evelyn -moją przyjaciółkę oraz Willa -jej chłopaka-który rozumiał mnie jak nikt inny.Wzięłam z lodówki mleko a z szafki wyciągnęłam płatki.Wszystko wsypałam do miseczki i usiadłam przy wysokim blacie włączając telewizor.
-W naszym mieście znów zniknęła uczennica. Sarah Bridfils. Prawdopodobnie ostatni raz widziano ją w okolicach parku w centrum miasta. Jeśli ktoś ma jakiekolwiek informacje na temat zaginięcia prosimy zgłosić się do najbliższego komisariatu.-powiedział prezenter ubrany w garnitur.
-Pewnie gdzieś się upiła-pomyślałam i odgarnęłam swoje włosy za ucho.Wzięłam kolejną łyżkę płatek a za nią kolejną i tak dalej.Włożyłam talerz do zlewu.Spojrzałam na zegarek: 7:29.
-Czas się zbierać.-powiedziałam chwyciłam torbę i wyszłam.
Do szkoły nie miałam daleko ,około 20 minut drogi na pieszo.
Przechodząc obok domu Evelyn spotkałam ją ubraną w ciuchy które ostatnio kupiłyśmy.
-Siemanko-przywitała się.-Nie wiesz co się dzieje z Willem?
-Przykro mi ale nie.Coś się stało?
-Nie tylko , nie odbiera ode mnie telefonów, nie odpisuje na Sms 'y.Martwię się.
-Ja też tak bym zrobiła.-pomyślałam lecz od razu dodałam.-Znasz go jest nie zależny.
-Może i masz racje...-westchnęła-Chyba nigdy go nie zrozumiem.
-Jak my wszyscy.
-Ty jakoś go rozumiesz.-spojrzała na mnie badawczo .Wiedziałam doskonale o czy myślała.
-Wcale nie , po prostu trochę go już znam.Nic innego ...
Pokiwała głową na znak że mi wierzy.Nagle zza naszych pleców wyszedł Will.
-Czyżbyście mówiły o mnie?-zapytał po czym pocałował namiętnie Evelyn.
Nienawidziłam kiedy całowali się przy mnie i nawet nie wiedziałam dlaczego.Oderwał się od swojej dziewczyny i przytulił mnie po przyjacielsku.
-Jak zawsze-odpowiedziałam na jego pytanie.
Udaliśmy się do szkoły gdzie spotkaliśmy wysokiego blondyna.Nazywał się Max i był naszym przyjacielem.
-Witam was paczko-uśmiechnął się gdy nas zobaczył.
-Co tam Max?-zapytałam.-Podobno miałeś wizytę swojej mamy.
-Weź nawet nie pytaj.Skończyło się tym że mama wyleciała po godzinie.
-Aż tak źle-wtrącił Will obejmując Evelyn.
-Nawet jeszcze gorzej.
Wszyscy ranem poszliśmy na lekcje.Najpierw angielski , później matematyka , fizyka , biologia i historia.
Wszystkie te lekcje zleciały bardzo szybko.Może to dlatego że nauczyciele tylko mówili o zasadach oraz systemie nauczania.Kiedy wychodziliśmy odezwał się Will.
-Może wpadniecie do mnie wieczorem?
-Masz na myśli mały melanż.-zapytałam patrząc w jego czarne oczy.
-A co innego może się dziać u Willa?-wtrącił Max a wszyscy zaczęli się śmiać.
-Nie no ale teraz tak na poważnie-przerwałam to.-Ja chętnie się pisze.
-Ja również.-dodał Max.
-Ja niestety nie mogę -powiedziała Evelyn.-Mam zajęcia z pewną dziewczynką.Uczę ją malować.
-Och jakaś ty dobra.-westchnął Will.
-Coś ci nie pasi?-zapytała Ev.
-Mi ?Nie ... -odparł
Dalej cała nasza trójka szła w milczeniu.Max'a pożegnaliśmy przy skrzyżowaniu a Evelyn przy jej domu.Gdy razem  z chłopakiem żegnali się dając sobie namiętnego buziaka ogarnęło mnie dziwne uczucie.
Wyjęłam telefon by sprawdzić godzinę. Nagle podszedł do mnie Will.
-Możemy już iść?-spytałam.Chłopak pokiwał głową i zaśmiał się.
-Coś cię śmieszy?-zapytałam.
-Nic.
-Na pewno ?
-Tak.
-Coś ci nie wierze.-popatrzyłam na niego.
-Jak zawsze.-uśmiechnął się i dodał.-To o której do mnie wpadniesz ?
-Nie wiem jak tobie pasuje.
-Przyjdź o 20 i weź ze sobą książki na jutro.
-Nie rozumiem.
-No będziesz u mnie spała.Przecież nie wyjdziesz ode mnie o 24 nie?
-Fakt to rozsądne rozwiązanie.-przyznałam stając przed drzwiami mojego domu.Will dziwnie się na mnie popatrzył.
-Przeszkadza ci to?-spytał  znienacka.
-Ale co?
-No to że ja i Evelyn...
-Żartujesz chyba?Ciesze się z tego że się kochacie.Bardzo jej na tobie zależy.
-Wiem , ale przy niej czuje się jakoś tak...dziwnie.
Nieoczekiwanie zadzwonił mi telefon.
-Sorki -powiedziałam.
-Nie ma sprawy , wyślę ci jeszcze potem Sms'a.
Pokiwałam głową i odebrałam.
-Halo?
-Cześć Keira.-usłyszałam głos mamy.-Jak tam dzisiaj w szkole.
-Normalnie.A wy gdzie jesteście?-spytałam.
-Właśnie na wieży Effela.
-Aha fajnie.Dziś nocuje u Willa.
-Okej.
Czasami zastanawiałam się czy "normalna" i kochająca mama pozwoliła by córce w wieku 17 lat nocować u chłopaka.
-Nie sprzeciwisz się?-zapytałam wchodząc do kuchni.
-Nie a niby dlaczego?Will to porządny chłopak.
-Dobre wiedzieć że tak myślisz.
-No...wiesz co muszę kończyć.Zadzwonię za jakiś czas...
-Czyli za 2 do 3 tygodni-pomyślałam i dorzuciłam-Okej. Bawcie się dobrze.
-Jak zawsze.
W słuchawce nastała cisza. Włożyłam telefon do spodni , podeszłam do lodówki i wzięłam wczorajszego naleśnika. Zastanawiałam się nad tym czy kiedykolwiek moje życie będzie takie jak w filmach.Oczywiście że nie!Nikogo życie takie nie jest!
Odgarnęłam swoje czerwone włosy.
-Jak wy mnie denerwujecie!-powiedziałam śmiejąc się.-Chyba nie jest ze mną dobrze bo rozmawiam z samą sobą.
Poszłam do siebie do pokoju , odrobiłam lekcje, włożyłam książki do plecaka na jutro i spakowałam piżamę oraz rzeczy na zmianę,
Nim się obejrzałam było prawie 20 po 19.
-Czas wychodzić.-pomyślałam.
Droga do domu Willa była bardzo kręta.Mieszkał w pięknym domu na obrzeżach miasta.
Nawet nie musiałam pukać ponieważ gdy miałam to zrobić otworzył mi Max.
-Cześć.Will jest teraz nie co zajęty.-przepuścił mnie w drzwiach.
-Evelyn?
-Tak.Nie daje mu spokoju.Dzwoni i dzwoni do niego, jak by coś ją opętało.
-Normalka.
Nagle po schodach zbiegł Will.Nie był szczęśliwy.
-Płacisz stary-zwrócił się do Max'a.
-Dobra-odparł i podał mu dyche.
-Okej..-wtrąciłam.-Nie wiem o co się założyliście i chyba nie chce wiedzieć.
-Słusznie.-przytulił mnie na powitanie  ciemnowłosy.
-To co idziemy oglądać jakieś horrory?-zapytał Max.
-Jasne, tylko żebyś mi w nocy nie pomoczył łóżka.
-Ostatnim razem miałem przeziębiony....
-Nie chce znać szczegółów.-przerwałam mu.
Wszyscy udali się do salonu gdzie czekał już popcorn , cola i kilka płyt z filmami.
-To co włączamy?-zadał pytanie Max.
Popatrzyliśmy się na siebie z Willem.Dobrze wiedział o co mi chodzi.
Włożył do DVD płytę i usiadł obok mnie.Kidy film się rozpoczął blondyn krzyknął:
-TYLKO NIE KRZYK!
Razem z Willem zaczęliśmy się śmiać.
-Stawiam że popuści.-szepnęłam chłopakowi w trakcie filmu.
-Dobra o ile?
-2O.
-Spoko.Jeszcze nigdy nie przegrałem.
-Kiedyś musi być ten pierwszy raz nie?-uśmiechnęłam się.

Bohaterowie :)

Keira Dixson - ma 17 lat i jest bardzo wrażliwą , czułą , pewną siebie dziewczyną..Nienawidzi gdy ktoś komentuje jej kolor włosów , który osobiście bardzo jej się podoba.Przyjaźni się z wieloma osobami lecz jej najlepszą psiapsiółą jest Evelyn.Wychowuje się można powiedzieć sama gdyż mamy i taty wiecznie nie ma w domu.



Evelyn Bells-ma tyle samo lat co Keira.Wyróżnia się takimi cechami jak szczerość spontaniczność oraz  zamiłowanie do malowania.Jej chłopakiem jest Will .

Will Lavien -chodzi do tej samej klasy co Kiera i Evelin.Nienawidzi gdy ktoś mu rozkazuje.Jego przyjacielem jest Max.Wychowuje go tylko ojciec ponieważ matka odeszła do innego.
Max Teilor - jest kolegą z klasy Keiry , Evelin i Willa.Uwielbia grać na gitarze i imprezować.Gdyby mógł przespał by cały tydzień.Wychowuje go tylko ojciec ponieważ matka odeszła do innego.

Zapowiedz ...

"Nie wiedziałam co robić.Kochałam go ale czy to było TO uczucie ? Co miałam zrobić?Nie mogłam aż tak go ranić.Ale co w tym przypadku zrobi ten drugi? To wszystko mnie przerastało.Nie miałam na to siły

Szłam tak przez park , po moich policzkach spływały łzy.Zależało mi i na jednym jak i na drugim.Co mogłam na to poradzić?Miałam straszne wyrzuty sumienia.Nie powinnam ich tak traktować.Wcale na nich nie zasługiwałam.

Nagle na przeciw mnie stanęło dwóch wysokich ludzi z pelerynami do ziemi i kapturami na głowach.

-Ja  was znam-powiedziałam przestraszona.

-I to jest rzecz która doprowadzi do twojej śmierci.-zaśmiał się jeden z nich.

Chciałam się cofnąć i uciekać lecz stali za mną inni.Oboje mieli rację nie powinnam się w to wszystko mieszać."